Reageer	Printversie	Mail naar een vriend	Mijn archief
Laatste update: 21 December 2008

Brief uit een veganistische wereld

Lieve Vrienden en Mede-Activisten, In een tijd waarin de meeste dierenrechtenorganisaties op een actieve manier ‘humane’ dierlijke producten en veehouderijmethoden promoten, verdedigen en commercieel belonen, schrijf ik jullie in naam van 3 van de ontvangers van die barmhartigheid. Binnen de industrie staan zij bekend als productie-eenheden nummer 6, nummer 35 en nummer 67.595. Bij de ‘medelevende consument’ staan zij ook wel bekend als feel- good labels: ‘biologische zuivel’, ‘roze kalfsvlees’ en ‘vrije uitloop-eieren’.

Bij dierenwelzijnsmensen staan deze producten bekend als ‘humane alternatieven’. Voor elkaar staan ze bekend als moeder, zoon, zuster, vriend. Voor zichzelf, zijn ze eenvoudigweg wat u en ik voor onszelf zijn: een zelfbewuste, op zichzelf staande wereld van subjectieve ervaringen, gevoelens, angsten, herinneringen – iemand met de absolute zekerheid dat het leven voor hem of haar waard is om geleefd te worden.

Nummer 6, is een beginnende moeder. Ze is panisch. Haar pasgeborene is zoek. Ze loopt wanhopig heen en weer binnen de stal, loeiend, huilend en roepend naar haar verdwenen zoon, terwijl ze het ergste vreest en haar angsten worden bevestigd.
Ze is een van de duizenden hulpeloze moeders, geboren in een typische, ‘groene’ biologische melkveehouderij. Waar ze haar gehele korte leven door zal brengen in rouw over het verlies van baby na baby. Ze zal onophoudelijk gemolken worden in een eindeloze cyclus van zich herhalende zwangerschappen en even zovele rouwperioden. Haar enige moederschapservaring zal die van een moeders ergste verlies zijn. In de bloei van haar leven zal haar lichaam het begeven, haar ziel zal breken, haar melk ‘productie’ zal afnemen en ze zal gestuurd worden naar een gruwelijke slachting, samen met andere treurende, verslagen en ‘opgebruikte’ moeders zoals zijzelf.

Zij is het gezicht van de biologische zuivel.

Nummer 35 is een twee dagen oude baby, zijn navelstreng hangt nog steeds aan zijn buikje, zijn vacht is nog nat van het baarmoedervocht, zijn ogen staan nog een beetje uit focus en zijn benen zijn nog wiebelig. Hij huilt meelijwekkend om zijn moeder. Niemand antwoordt. Hij zal zijn gehele korte leven een weesje blijven. Zijn enige ervaring met moederliefde zal een verlangen naar deze ontbrekende moederliefde zijn. Zijn enige ervaring van een emotionele connectie is er een van afwezigheid. Al gauw zal de herinnering van zijn moeder, haar gezicht, haar stem en haar geur wegebben. Maar het pijnlijke, niet weg te drukken verlangen naar haar warmte zal er steeds zijn. Als ze 4 maanden oud zijn, zullen hij en andere wezen zoals hijzelf bijeengedreven worden naar vrachtwagens, om te worden ingeladen en afgevoerd naar de slachting.
Wanneer ze hem op de slachtvloer binnensleuren, zal hij nog steeds op zoek zijn naar zijn moeder. Nog steeds heeft hij haar verzorgende aanwezigheid hopeloos nodig. Juist in deze duistere tijd waarin hij angstig, meer dan ooit vol noden in het midden van verschrikkelijke aanblikken, en geluiden, en de geuren van de dood rondom hem verkeert. En in zijn wanhoop, in zijn verlangen naar een sprankeltje troost en bescherming, zal hij, zoals de meeste baby kalfjes, proberen op de vingers van zijn moordenaars te sabbelen.

Hij is het gezicht van het ‘roze’ kalfsvlees dat we aan ‘verantwoordelijke restauranthouders’ aanmoedigen om te gebruiken.

Nummer 67.595 is één van de 80.000 vogels binnen een familiebedrijf dat ‘vrije uitloop’-eieren produceert.
Zij heeft nimmer de zon gezien, of het gras onder haar voeten gevoeld, zij heeft haar moeder nooit ontmoet. Haar ogen branden en steken van de ammoniakdampen, haar verenloze lichaam is bedekt met bloeduitstortingen, schaafwonden en schrammen. Haar botten zijn broos, breekbaar door de continue productie van eieren. Haar afgeknipte snavel bonkt en pulseert van de pijn. Ze is uitgeput, krachteloos afgemat en verslagen. Na een leven van sociale, psychologische, emotionele en fysieke ontberingen, kan ze er slechts mee omgaan door uren achter elkaar neurotisch te pikken naar niet bestaande doelen. Ze is twee jaar oud en haar leven is over. Haar eierproductie neemt af en ze zal op de goedkoopst mogelijke manier afgedankt worden –vergast samen met alle andere 80.000 vogels in haar gemeenschap. Het duurt maar liefst drie hele werkdagen om de klus te klaren. Twee lange dagen zal ze de geluiden horen en de geuren ademen van haar zussen die vermoord worden in de gaskamers buiten haar onderkomen. Op de derde dag is het haar beurt. Ze zullen haar ruw bij de poten grijpen en voor de eerste keer in haar leven komt ze buiten, en zoals elke individuele van de 80.000 ‘opgebruikte’ hennen, zoals elke individuele van de 50 miljard jaarlijkse slachtoffers van de menselijke smaak, zal ook zij vechten om te blijven leven en zij zal geen enkele uitleg accepteren en ook geen enkele rechtvaardiging dulden voor het feit dat ze bestolen gaat worden van haar zielige, verknoeide, maar enige leven.

Zij is het gezicht van de ‘vrije uitloop’-eieren die wij aanmoedigen om te gebruiken op schoolcampussen, binnen bedrijven en voor de consumenten.

Dit zijn de ‘begunstigden’ van de ‘humane veehouderijpraktijken’ die wij, de dierenbeschermers, ontwikkelen, promoten en publiekelijk belonen door ‘medelevende’ consumenten aan te moedigen om producten te kopen, waarvan wij weten dat ze niets anders dan leed voor dieren betekenen. ‘Humane’ praktijken die, als wie dan ook van ons deze moesten ondergaan, niemand van ons dit als humaan zou beleven.

Wij, de activisten, weten dat er niet zoiets bestaat als een medelevende, verantwoordelijke of ethisch verantwoorde veehouderij, op welke schaal dan ook. We weten dat het enige humane en ethische alternatief veganistisch leven is.

Waarom zijn er zo weinigen onder ons die de waarheid vertellen? Waarom omschrijven wij ‘vrije uitloop’ producten als ‘humaan’ wanneer we weten wat voor verschrikkingen de slachtoffers van deze praktijken moeten ondergaan.
Waarom liegen we het publiek voor, en onszelf, dat een ‘medelevende’ veehouderij niets anders is dan een mythe, een marketing zeepbel, een misleidend label? Waarom offeren zo velen van ons de levens van dieren op, door het aanmoedigen van de consumptie van hun vlees, eieren en melk, terwijl onze enige plicht het vechten voor hun levens is, als ware het onze eigen levens? Waarom promoten wij de praktijk van het consumeren van dieren, terwijl we best weten dat het brutaal is, onvergeeflijk, gewetenloos en compleet onnodig is? Waarom belonen we consumenten, wanneer ze meer eisen van hetgeen waar wij juist mee worstelen om het uit te roeien? Waarom versterken en belonen wij ‘s werelds fundamentele speciësistische aannames, terwijl onze job, onze enige job als veganistische voorlichters en activisten is, om deze aannames aan de kaak te stellen en te veranderen? En dit door een nieuw denkmodel aan te bieden over niet-menselijke dieren, een nieuw model van interactie met hen, een nieuwe praktijk van leven, een nieuwe manier van in deze wereld te staan.

Velen onder ons rechtvaardigen onze ondersteuning van ‘humane’ dierlijke producten en ons streven naar welzijnshervormingen door te stellen dat de wereld er nog niet aan toe is om te veranderen, dat de wereld misschien nooit veganistisch zal worden. Dat ondertussen het hoogste dat we mogen hopen te bereiken is, om het lijden van de heden tot verdoemenis veroordeelde dieren te reduceren. Maar dit is niet waar. Dit zijn niet de werkelijke feiten. Het is een angst – een angst om tot actie over te gaan, een falen van de wil, een op zelfverslagenheid duidende instelling en, uiteindelijk, een zichzelf vervullende profetie.

De echte waarheid is dat de wereld kan veranderen. Inderdaad, want de wereld is al vele malen veranderd in het verleden en de wereld is veranderd op manieren die onmogelijk leken in die tijden. De waarheid is, dat de wereld zal veranderen, maar slechts enkel indien we naar het creëren van die verandering toe werken. De wereld zal echter hetzelfde blijven als wij, de zelf uitgeroepen behartigers van de verandering, de wereld aanmoedigen hetzelfde te blijven als nu. Maar de wereld zal werkelijk veranderen als een ieder van ons de gehele waarheid vertelt dat er niet zoiets bestaat als een humane veehouderij of humaan gebruik van dieren voor wat dan ook. De waarheid dat het enige humane alternatief een veganistisch leven is. De waarheid dat de veehouderij op welke schaal dan ook, een ethische ramp en milieuramp betekent. De waarheid dat dieren personen zijn, net zoals jij en ik, die toevallig niet-menselijk zijn en die hetzelfde inherente recht op leven en vrijheid hebben, net zoals jij en ik. De waarheid dat veganistisch leven geen ‘levensstijl’ of keuze is, maar een moreel gebod.

We kunnen het beter. Inderdaad, we hebben de verplichting om het beter te doen.

Ik nodig je uit om zelf te zien hoe veel er bereikt kan worden, wanneer een kleine groep van toegewijde activisten al hun tijd en middelen richten op veganistische educatie, die consistent is met ons ultieme doel (en dat doel niet ondermijnt), namelijk dierenbevrijding, en wanneer de ‘Word veganist’-boodschap centraal staat in werkelijk elke communicatie, van online boodschappen, tot gedrukte literatuur, tot advertenties, demonstraties, reclameborden, informatieve evenementen, tot diepgaande onderzoeken van de persoonlijkheden van boerderijdieren, gedetailleerd beschreven in de individuele portretten gepubliceerd op de Prairie Blog.

Met een verwaarloosbaar budget, met een volledig vrijwillige kern van veganistische educatoren, die vastbesloten zijn om de gehele waarheid te vertellen omtrent vlees, zuivel en eierenproductie, heeft een kleine grassroots organisatie zoals Peaceful Prairie Sanctuary iets opgebouwd dat grote rijke organisaties niet alleen gefaald hebben om voort te brengen, maar wat ze op een consistente wijze ondermijnd hebben door jaren van anti-veganistische propaganda: namelijk een vurige veganistische wereld die groeit temidden van een niet-veganistische wereld. Een plaats waar de diervluchtelingen worden aanzien en vertegenwoordigd als de personen die zij rechtmatig zijn, een plaats waar de menselijke bewoners onvermoeibaar opkomen voor niets minder dan totale bevrijding. Een Vrijstaat in het hart van een aan mensen onderworpen wereld, een plaats waar de principes van afschaffing worden toegepast in woord, in gedachte en in daad. Een veganistische enclave, die met haar aanwezigheid alleen al zowel de fysieke, politieke, psychologische en spirituele geografie van de wereld al heeft veranderd.

Ik nodig je uit om het voor jullie zelf te ervaren. Vergezel ons in onze strijd om haar bereik uit te breiden. Help ons om het grenzeloos te maken.

Joanna Lucas,
Peaceful Prairie Sanctuary